Waarom Marokko?

In 1992 gingen wij met de caravan in het gezelschap van een aantal andere echtparen, eveneens met caravans en enkele tenten, met een ANWB-reis naar Schotland.
Toen we dat aan vrienden en kennissen vertelden reageerden ze verrast: Schotland? Maar daar is het toch altijd slecht weer?
Maar het lot bleek ons gunstig gezind. Het weer was ronduit goed, het land prachtig!
En als je dat je vrienden vertelde, dan werd dat niet zomaar geloofd!

Toen wij in 2006 onze omgeving lieten weten dat wij deze keer naar Marokko zouden gaan, bleef het niet zelden stil bij onze gesprekspartners.
Marokko? Ieder dacht er kennelijk het zijne of hare van. En wat ze dan dachten werd niet altijd duidelijk. Maar soms ontsnapte hen de opmerking: Durven jullie dat wel?

Ik moet bekennen dat mijn vrouw Carla de grote animator is geweest voor onze keuze voor Marokko. Ze is nu eenmaal wat avontuurlijker dan ik.
Althans, voor mijn gevoel zou een trip door Marokko zeker iets hebben van een avontuur.
Afrikaans, Islamitisch, orientaals. En hou zouden de mensen zijn? Zou de cultuur niet erg ver van de onze staan?
Om het dan nog maar niet te hebben over opdringerige straatverkopers, mensen die gids willen zijn en, last but not least, stenengooiende kinderen als wij met onze camper in de buurt zouden komen. En de wegen zullen ook wel niet al te best zijn!

Als onderdeel van onze voorbereiding namen we contact op met een bevriend echtpaar, waarvan de man een Marokkaan is.
Zij hielpen ons om al een aantal fabeltjes over vakanties in Marokko uit de weg te ruimen
Onze reis in februari en maart 2007 toonde vervolgens aan dat het allemaal erg meeviel.
De mensen zijn vriendelijk, het land is ongelooflijk mooi en gevarieerd in schoonheid, de wegen zijn goed.
Soms word je onderweg alleen maar omringd door natuur, van de Atlantische Oceaankust met zijn hoge golven tot de groene en bloemrijke heuvels van het binnenland, van woestijnlandschap tot de prachtige bergen en dalen van Atlas en Rif.
Dat alles begeleid door vriendelijk zwaaiende mensen op ezeltjes.

Naast het natuurschoon de levendige drukte van steden als Agadir en Marrakech, de vele soeks en kasbahs. Met vaak uiterst vriendelijke prijzen. Maar afdingen hoort er natuurlijk bij!

En punt van aandacht was bovendien: wat zou er gebeuren als we onderweg technische problemen zouden krijgen met de camper?
De kans dat dit problemen zullen zijn die niet op enigerlei wijze zouden kunnen worden verholpen acht ik klein.
Marokko herbergt vele vaklieden, die bovendien goed zijn voorzien van improvisatietalent.
Onderdelen vinden kan soms een probleem zijn, maar als iets reparabel is kom je al gauw een stuk verder. Letterlijk en figuurlijk.
Als je dan een beetje Frans spreekt (Marokko was een Franse kolonie tot 1956), de tweede taal in Marokko en dat is vooralsnog zo gebleven, is dat uiterst plezierig.
Niet voor niets bestaat de overgrote meerderheid van de toeristen uit Fransen.
Het aantal Duitsers, Engelsen, Nederlanders en andere Europeanen steekt daar relatief schril bij af.
En dat is in heel veel landen, vooral in Europa, vaak anders.

De reis van 2007 hebben we helaas niet geheel kunnen voltooien.
Via de Atlantische kust zijn wij tot uiterlijk Tiznit gekomen; van daar zijn we onze reis iets gaan inkorten en ging de route onder meer langs Ouarzazate, via de Midden-Atlas en Marrakech terug naar Tanger. Daardoor misten we onder meer Zagora, Erfoud, Fes en Meknes.
We weten dus wat ons te doen staat.

Jammer is dat we eind januari/begin februari de kleurrijke groepen kampeerders (camperaars, motorrijders, 4x4 vrachtwagens) niet tegen zullen komen op de campings, terugkomend van de Parijs-Dakar-rally. Die werd immers vandaag afgeblazen.
Maar gelukkig blijft er nog heel veel over in dit zo prachtige land!