Door de woestijn naar Zagora.

Donderdag 21 februari.

We hebben ons op de camping in Tata uitgebreid laten informeren over de te volgen route naar Zagora.
Er komen in Marokko bijna dagelijks nieuwe asfaltwegen bij, maar oh wee als je geen rekening houdt met alles wat minder is dan dat! Je kunt dan plotseling op een onverharde weg terechtkomen!
Buurman Ron is een uitgesproken Marokkokenner, vooral van het zuiden.
Hij heeft een oude Landrover met allerlei opschriften als was het een rally-auto, maar daarachter hangt een zelfgemaakte caravan.
Dat is een merkwaardig vierkant ding zonder enige stroomlijn, zandkleurig, maar natuurlijk met alles er op en er aan. Maar geen tv of radio.
Hij beweert het asfalt te mijden en gaat liefst binnendoor. Hij is benieuwd of de caravan het houdt. Alles is aan elkaar gelast, dus........ moet kunnen.
Opbouw van een bestelauto, onderstel van een oude caravan.
Ron heeft MS, loopt op krukken en gaat naar meerdere Afrikaanse landen met zijn vrouw. Hoedje af, zeggen we dan maar!

We nemen 's morgens afscheid van eigenaar Peter en zijn rechterhand Hussein, een echt lieve knul.
's Morgens komt hij met brood, maar zet de motor van zijn brommer af als hij de heuvel op moet naar de receptie. Wil de gasten niet storen!

We rijden van Tata de N12 op in de richting van Foum-Zguid.
De weg is gloednieuw en uitstekend. Het bekende recept: asfalt met een laag split. Dus wel altijd oppassen voor steenslag.
Meestal rijden we 60 of 70, maar nu is 80 goed haalbaar!
De weg is weer mooi en verrassend. Weer vergezichten en bergen op de achtergrond. Door de vele oases nooit vervelend!
Enkele kilometers voor Tissint zien we links een zanderige vlakte met allemaal kleine, afgeplatte bergjes. Lijkt wel maandlandschap.
En steeds weer droge rivierbeddingen en doorwaadplaatsen waar geen water is!
Maar één enkele keer staat er zelfs water in de rivier.
We passeren de waterval van Tissint, ook in een oase. Je kunt daar eventueel je camper parkeren en zelfs overnachten, maar we hebben ons laten vertellen dat de watervallen nauwelijks iets voorstellen, dus rijden we door.

We zien later rechts de eerste zandduinen; we worden met een groot bord gewaarschuwd voor zandverstuivingen.
Via een leuke en kleurige poort rijden we Foum-Zguid binnen. De trottoirbanden zijn aquagroen en wit geschilderd, geeft de invalsweg een fris aanzien.
We rijden links langs een kleine stadscamping aan de hoofdstraat. We mijden die omdat we verderop een camping bij een restaurant zullen aantreffen.
Het is druk op straat. Verderop blijkt dat er markt is.

Na Foum-Zguid volgen we de R111, weer een echt Marokkaans weggetje, dus afgebrokkeld asfalt.
Het landschap wordt iets desolater, maar toch weer afwisselend.

De huisjes in de dorpjes zijn opgetrokken uit leem; ze vallen daardoor nauwelijks op tegen de achtergrond van de bergen.
Al om 13.00 uur bereiken we de camping bij een klein restaurant. Het waait stevig, dus we zoeken een beschut plekje bij de muur van het pand.
Geen stroom deze keer.
Bewolkt weer, 21 graden ( 13.00 uur).

We worden onthaald door een moeder en drie kindertjes. Carla laat zich nog rondleiden door het restaurant.
's Avonds komen er nog 8 Franse campers, die ons keurig klem zetten. We zien morgen wel verder.

Vrijdag 22 februari.

We willen om 08.00 uur vertrekken, maar dat hadden we gedacht.
De Fransen lachen ons toe, roepend: "C'est Maroc. Ils ont le temps!"
Maar na onze teleurgestelde blikken komt er langzaam beweging. Om 09.00 uur vertrekken we.

Onmiddellijk gaan we de R108 op naar het oosten.
De weg blijkt soms erg slecht en we komen maar zelden boven de 40.
Nadat we een kobaltmijn zijn gepasseerd wordt naar links Zagora aangegeven, terwijl naar rechts, de weg die we eigenlijk wilden hebben, dat niet wordt gedaan.
Omdat ik twijfel aan de kwaliteit van de rechtse route neem ik de linkse. Er volgt een diskussie met Carla!
Achteraf zou blijken dat we toevalligerwijs de goede keus hebben gemaakt!
Inmiddels verschijnen de Fransen in mijn achteruitkijkspiegel. We maken een toiletstop en laten het clubje van drie passeren.
Hier is de weg wederom uitstekend: breder en zelfs iets egaler.

We komen aan bij Agdz, waar we naar het zuiden moeten.
We rijden nu door een duidelijk toeristischer deel van het land. Een aaneenschakeling van oases, veel verkeer en veel mensen langs de weg: het dal van de Draa, deels water, deels droog, veel palmen.
En natuurlijk weer zwaaiende mensen, vooral schoolkinderen.
Een hele gezellige weg, ook wel weer eens leuk.

Onderweg komen ons zeker 100 Renault 4's tegemoet, daarin jonge Fransen.
En op het soms bochtige traject nemen ze graag binnenbochten en komen ze over de weghelft.
Ook hier oppassen geblazen.
Ze zien er uit als rally-auto's, reservewielen op het dak en/of verstralers.
Soms staan ze stil, een aantal keren met de motorkap open.
Op hun voorruit staat: 11e 4 L Trophy 2008. Er zit dus blijkbaar een organisatie achter.

Zagora ligt aan een natter deel van de meestal bruinkleurige Draa.
Vanaf een mooie toegangspoort wordt de ons geadviseerde camping, Sindibad, naar links aangegeven.
We passeren een, zoals later zou blijken, nieuwe camping: Les jardins de Zagora.
Een keurige camping met restaurant, behoorlijk sanitair en camperfaciliteiten als een plek voor lozen afvalwater en een tankmogelijkheid voor water.
Maar iets voller dan Sindibad, bovendien zijn de plaatsen bij Sindibad wat ruimer en is het daar een wat meer ongerept palmbos.

Sindibad heeft eenvoudig sanitair, dat voor Marokkaanse begrippen redelijk wordt onderhouden.
Electriciteitsaansluiten hangen eenvoudig met verlengsnoeren in de bomen. Het moet dus maar niet te hard gaan regenen!

's Middags gaan we al vast het centrum van Zagora verkennen, op loopafstand van de camping.
Op een terras nemen we een glas jus d'orange met banaan erdoor.

Of het nu door dat drankje is gekomen, maar 's nachts krijgt vooral Carla grote problemen met buikloop. In het holst van de nacht gooi ik, tussen twee stoelgangen van Carla door, mijn overvolle toiletje nog even leeg en kunnen we, vooral zij, weer even verder.

Zaterdag 23 februari.

We onbijten geen van tweeën en Carla kruipt zelfs weer in bed na een kopje thee. Dat is iets dat maar zelden gebeurt!
Het weer is nog steeds wat bewolkt, maar toch lekker. Van tijd tot tijd vallen er minuscule buitjes, waardoor de camper er met al dat fijne zand als een beest uitziet.
Om 10.00 uur is het 19 graden. We besluiten op de camping te blijven.

Zondag 24 februari.

In Zagora is op zowel woensdag als zondag een zeer grote weekmarkt (zie foto's).
Ze verkopen van alles: groente, fruit (alleen wat het land te bieden heeft, zoals bloemkool, doperwten, aardappelen,sperziebonen, wortelen, tuinbonen.), nieuw en tweedehandse spullen, ook dieren.
We wandelen naar het eind van de hoofdstraat en vinden na een afslag naar rechts het beroemde bord met "Timboektoe 52 dagen".
Het is echter nu geen afgesleten bord meer, maar een keurig muurtje met een schildering. Jammer! Toch even een fotootje genomen!
Afgelopen nacht werd mijn buikloop erger. 4 Keer er uit, braaf naar het campingtoilet.

Maandag 25 februari.

Vandaag maar weer eens de was gedaan. In de rij gestaan om water te tappen, weinig druk op de kranen, als iemand de kraan in de toiletten liet lopen hadden we helemaal niets meer.
Maar......... geduld! C'est Maroc, n'est ce pas?
Medicijnen geslikt tegen de buikloop. Die vonden we plotseling tussen onze spullen, nadat we gepoogd hadden een apotheek te vinden. Daarvoor had ik onder meer achterop de brommer van een Marokkaan gezeten, die prompt zonder benzine kwam te staan.

Morgen gaan we terug naar Agdz en blijven daar misschien een nachtje om de kasba te bekijken.
Daarna richting Ouarzazate en Tinerhir.