Een dagje Essouira

Zaterdag 2 februari.

We blijken we een halve dag zonder stroom te zitten op de camping.
Ik zie vanuit mijn bed om 07.00 uur mijn LCD-schermpje oplichten, ten bewijze dat er een storing is. De 230 volt is uitgevallen!
Gelukkig is dat nauwelijks een probleem. Alle elektrische zaken blijven normaal werken. Alleen moet de ijskast op gas en moeten we koffie zetten met de hand.
We willen om een uur of 10 gaan internetten, maar daar blijkt dat het hele stadje zonder stroom zit.
Van de was doen, ons plan namelijk, komt nu ook niks, dus het wordt een rustig dagje. Maar..... het zonnetje schijnt heerlijk en stroom genoeg in de camper vanwege ons zonnepaneel!
Om half 2 in de middag hebben we weer stroom.

Zondag 3 februari.

Zondag wasdag, is een keer wat anders dan maandag wasdag.
Dank zij onze centrifuge is het drogen aan de lijn een makkie. Een goed uur in de heerlijke zon en klaar is Kees ( maar Carla doet de was. Kees sjouwt met water)!

We maken in de middag een wandeling door het stadje en zoeken de binnenweggetjes op.
Daar zijn we ons weer eens bewust van de armoede. En natuurlijk ook wel veel afval, schaapjes die er tussendoor lopen en zoeken wat van hun gading is.
We lopen langs de winkeltjes, groente- en fruitkramen, levendige kippenhandel, televisie en schotels, levensmiddelen, ambachtelijke meubelbedrijfjes.
Een echt verschil tussen de dagen van de week, als het om activiteit gaat, is nauwelijks zichtbaar.
Vrijdag (gebedsdag) zijn soms winkeltjes gesloten, maar nooit de hele dag
's Middags loopt een Française met een drietal fretten aan de lijn over de camping. Is eens wat anders dan een hondje!We nemen snel een foto van het schouwspel.

Maandag 4 februari.

We vragen bij de receptie wanneer de markt is in Had-Draa, een kilometer of 6 naar het noorden.
We zijn er vorig jaar geweest: een enorme veemarkt (schapen, geiten, kamelen, ezels, koeien etc.) annex weekmarkt ( groente en fruit, kleding, van alles. Maar ook vlees; je ziet zelfs koppen van dieren die ter plekke zijn geslacht! Dat laatste hebben we, gelukkig, niet gezien).
Als je ziet hoe de dieren in vrachtwagens worden geduwd en getrokken. Keurige loopplanken ontbreken. Men trekt aan alles: hoorns, staarten, poten, noem maar op!
De receptie laat weten dat het elke zondag is, dus we hebben het net gemist! Volgende keer beter!

Vandaar dat we nu naar Essaouira gaan, de witte stad aan de kust, 25 kilometer.
We willen met de bus, maar onze Franse buren gaan ook die kant uit en geven een lift.
We worden afgezet op de ruime boulevard. Op diverse plaatsen staan campers, met keurig uitzicht op zee. Plek genoeg, ook voor de nacht als je dat zou willen.
Ten zuid-oosten van de medina is zelfs een camperplaats, waar je voor 30 dirham per 24 uur kunt staan, inclusief bewaking.
We wandelen door het havengebied en slaan met verbazing gade hoe de vis uit de kleine bootjes al bij aankomst op de kade wordt verhandeld en wordt verkocht aan een grote groep geïnteresseerden op de kade.
Op de haven wordt druk gewerkt en gebouwd aan schepen en er zijn ettelijke visrestaurantjes, die in een langerekt lint in de stralende zon zitten te wachten op klandizie.

We kriskrassen door het stadje met de erg gezellige medina en de honderden winkeltjes.
De medina heeft een brede straat die er dwars doorheen loopt, maar ook veel smalle straatjes, met vele restaurantjes en knusse pleinen.
Heel veel winkeltjes met spullen van hout van de thujaboom.
Advies: ga kijken bij Afalkay Art, de grootste zaak met artikelen van thuja: koffietafels, salontafels, schalen, doosjes, dienbladen. Vaak ingelegd met parelmoer, citroenhout of ebbenhout. Maar koop bij de shopjes elders in de medina, die zijn goedkoper!
Je ziet de mensen ter plekke hun vakmanschap bedrijven. Heel bijzonder!
Tijdens onze wandeling langs de stadswal aan de zeekant tellen we veel thujashops, maar zien we ook de schilderijen die door de vele kunstenaars in Essaouira aan de man worden gebracht.
Carla koopt nog even een paar dozen heerlijke (vrij stevige) aardbijen voor op de boterham. Uiteraard voor een prikkie!

's Middags gaan we vanuit de binnenstad naar de grote parkeerplaats voor bussen en taxis en gaan met de (snikhete) bus terug naar de camping.
De bussen in Marokko worden in de regel door drie mannen (vrouwen doen dat werk niet) bemand: de chauffeur, een die kaartjes verkoopt en een soort portier.
Laatstgenoemde komt in actie bij het wegrijden (nog even gauw een paar extra passagiers meenemen, onderweg in- en uitstappen regelen) en geeft regelmatig een klap op deur of carosserie om te seinen naar de chauffeur.
Dat hij in de bus een keer zijn neus ophaalt en zijn produkt op een discreet plekje in de bus deponeert, nemen we maar voor lief.
De kosten van de rit? 8 Dirham voor ons tweetjes. We denken dat de bus nog heel veel verder rijdt voor datzelfde (eenheids) tarief.

Dinsdag willen we nog even heerlijk luieren op de camping en woensdag gaan we naar de grootste camping van Marokko: Atlantica Park, een 20-tal kilometer boven Agadir.

En sinds ons verblijf in Marokko is het weer steeds heerlijk geweest (20 tot 25 graden), hadden we steeds een stralendblauwe lucht en hebben we geen spat regen gehad!