Naar de Anti-Atlas!

Zaterdag 16 februari.

We hebben het stadje nog eens wandelend verkend.
Tussen 13.00 uur en 15.00 uur is veel dicht, dus daar houden we rekening mee.
Tiznit staat bekend om de kleurige haiks van de vrouwen. Dat is een kunstig aan elkaar genaaide doek om het hele lichaam te bedekken en te versluieren.
Soms kun je aan die haiks zien waar je bent: in Essouira hebben ze veel wit, in Tiznit uiteenlopende kleuren en dessins. Kan er soms leuk uitzien en geeft het straatbeeld een kleurig aanzicht.
Carla wil nog even naar de zilversoeks; zilversmeedwerk en de verkoop daarvan zijn het handelsmerk van Tiznit.
's Avonds worden we verrast door een langdurige regenbui, van 19.00 uur tot 24.00 uur.
We malen er niet om; lekker voor het stof!

Zondag 17 februari.

Nu gaan we eigenlijk voor het eerst het echte berggebied in. Het Anti-Atlasgebergte.
De route van Tiznit naar ons doel, Tafraout(e), bedraagt 105 kilometer.
We vertrekken om een uur of half 9.
Deze route is, vanwege het natuurschoon, in ons geheugen gegrift.
Inmiddels hebben we weer wat meer ervaring dan vorig jaar en weten we dat Marokko grossiert in prachtige, afwisselende, landschappen.
We beginnen weer met relatief vlak land, bezaaid met steenbrokken en woestijnachtig.
Na 10 kilometer wordt het heuvelachtiger en mooier.
Droge rivierbeddingen, een uiterst veel voorkomend beeld, met rotsen in alle tinten grijs, tot aan blauw toe.
Grote delen van de heuvels en hellingen zijn voorzien van terrassen, waarvan de wallen versterkt zijn met stenen. Naar we aannemen om bouwland te winnen en tegelijkertijd de erosie af te remmen.
Veel terrassen hebben lichtgroen gras, dat oplicht als de zon er op schijnt. Kwistig over het land verspreid.
Halverwege de rit wordt het terrein bergachtiger.
Er liggen nogal wat steenbrokken op de weg, vermoedelijk van de bergen gevallen, waardoor ik maar wat meer links aanhoud.
Ik heb weliswaar geen fobie, maar een kei op het dak van mijn camper zit ik niet op te wachten!

Maar het natuurschoon neemt zienderogen toe.
Doordat het half bewolkt is komt de zon in bundels door de wolken en verlicht het land als met spotlights. Een prachtig effekt.
En altijd weer bloemen, geel, paarse bloesems, groen. Marokko is het land van kleuren.
Halverwege de rit een prachtig uitzicht over de bergen, dus stoppen we even.

Na 100 kilometer komen we in de buurt van Tafraoute. De bergen veranderen in rotsformaties.
Die (granieten) rotsen omringen Tafraoute, zijn overdag okerkleurig en veranderen tegen de avond in roze.
We passeren Camping Tazka en komen aan bij Camping Les Trois Palmiers, waar onze berber Omar de scepter zwaait.
Het is een kleine camping, het merendeel van de campers staat buiten de muur die de omheining vormt.
We weten met enige moeite een plaatsje (het enige plekje) binnen de muur te bemachtigen.
Weer allemaal Fransen, een Duitser en een vriendelijk stel uit Rabat (zij Canadese en dik in de vijftig, hij een dertiger en Marokkaan) dat in een tentje kampeert.
Buiten de camping is een camperplaats met honderden palmen en campers van alle nationaliteiten, ook enkele Nederlanders. Met prachtig zicht op de granietrotsen.

Tafraoute ligt 1200 meter hoog, dus het is wat frisser dan aan de kust. Maar ik denk dat we overdag nog wel ruim de 20 graden halen!
Veel roze huizen, wit pleisterwerk rond de vensters.
Het plaatsje is bekend om de specerijen en de handel daarin. Mensen uit Tafraoute verkopen hun handel in heel Marokko.
Ik fotografeer een straatje en wil de jonge vrouw in een zwarte met zilverkleurige biezen afgezette haik meenemen op mijn plaatje. Ze gooit bijtijds een zwart doek over haar hoofd.

Morgen willen we via Igherm naar Tata.
8 Kilometer ten noorden van Tata moet een camping zijn die geleid wordt door een Nederlands stel. Daar willen we heen.
We zijn benieuwd.