Naar huis

Woensdag 12 maart.

Vandaag zouden we 498 kilometer rijden.
We nemen niet de route over Malaga en Granada (o.m. een drukke kustweg) naar Madrid en Burgos, maar we gaan via Sevilla, Merida, Salamanca en Burgos.
Een prima route, misschien iets minder mooi van natuur, maar prachtige, vaak gloednieuwe, wegen.
In tegenstelling tot wat de Routekaart van de ANWB ons wil laten geloven is dit vrijwel geheel 4-baans.
Zeker als je ook het wegdek vergelijkt met de Madrid-route, aan te bevelen.
Alleen het stuk naar Sevilla en 80 kilometer voor Salamanca is tweebaans.

Tot aan Sevilla komen we nogal wat mistbanken tegen.
Op een zeker moment zien we een hagelwit stadje op een berg. Het lijkt alsof die op een wolk is gebouwd, omdat er een laaghangende wolk onder zit. Grappig gezicht!

Het Spaanse land vormt een groot contrast met dat van Marokko.
Het is veel wijdser, vooral veel olijfbomen, de kuddes van vooral schapen zijn veel groter.
Geen zwaaiende mensen, wel een prachtige infrastructuur. Kortom: de welvaart staat op een veel hoger niveau, maar het doet allemaal minder authentiek aan.

We rijden 677 kilometer en overnachten bij een pompstation (zona de servicia) in de buurt van Salamanca.
We staan nog geen vijf minuten of een Nederlands echtpaar met caravan parkeert naast ons.
Ze zijn op weg naar de Algarve.
Als wij zeggen dat we op terugreis zijn van Marokko, reageert de vrouw met: " Oh, daar zouden wij nooit heen willen" en toont verder totaal geen interesse.
Laat maar. Fransen, Duitsers en een enkele Nederlander zijn volgens mij slimmer!
Misschien moet het maar zo blijven.

Donderdag 13 maart.

Het heeft vannacht licht gevroren, de rijp staat op het aangrenzende grasland.
De weg wordt alsmaar drukker.
Net voorbij Valladolid doen we nog even een Carrefour aan om wat boodschappen te doen.
Ik ontdek weer wat lekkage aan mijn auto. Zou het dan toch niet over zijn?
Als we verder rijden wordt het licht en onregelmatig piepende geluid aan de auto heviger.
Oei, toch maar even verstandig om een garage op te zoeken.
Dat gaat in Spanje vrij eenvoudig, want dat wordt met icoontjes voor de Vias en Zonas de Servicio aangegeven.
We belanden bij een Citroëngarage. Gezien het aantal landbouwtrekkers en verschillende soorten automerken zullen ze wel meer kunnen dan alleen Citroëns repareren!
De mannen maken een goede indruk maar...... hun talenkennis reikt niet verder dan alleen het spreken van vloeiend Spaans.
Dus haal ik mijn laptop met daarin een Spaans woordenboek uit de camper en verzamel een aantal relevante woorden: wiel, lagers, koelvloeistof, krik, e.d.
Ze testen de lekkage van het koelsysteem en vinden niks.
Er wordt een ritje gemaakt met de chef. Hij weet het na tweehonderd meter en laat mij een wiellager zien. Ik schrik, want zelf had ik het idee dat er iets van remmen (handrem?) licht bleef hangen en dat dit geen probleem mag zijn om naar huis te rijden.

De camper gaat op de brug, ze bekijken nog eens goed de onderkant en controleren de lekkage.
Niets te vinden.
Het wiel gaat eraf. De chef wordt er een paar keer bijgehaald. Zou er iets bijzonders zijn, denken wij?
Als ik ga informeren blijkt men geen kapot lager te hebben aangetroffen en moet het inderdaad een licht hangende handrem zijn geweest!
Gek genoeg stelt me dat enigszins gerust. Een kapot wiellager bij een relatief jonge auto zou me verbazen, gelet op mijn relatief voorzichtige rijstijl. Maar je weet maar nooit!
Ze hebben er twee uur aan zitten sleutelen, we maken weer een ritje. Deze keer twee man in mijn camper, zijraam open en hoofd naar buiten.
Het geluid is er nog steeds. Maar... nadat we zijn omgekeerd en weer terugrijden is het plots weg!
Halverwege Frankrijk zou het weer terugkomen!

Ze vragen me niet meer dan 25 euro. Daar zou ik in Nederland niet mee weg komen, zo denk ik.
Het is een uur of 14.00. We rijden verder, toch een beetje geruster.

De weg wordt alsmaar drukker. Ook hier zijn trajecten, net als in Frankrijk, die drukker zijn met vrachtauto's dan met personenauto's.

We gooien pal voor de Franse grens de tank nog even vol ( Spanje 1,13 euro voor een liter diesel, Frankrijk 1,35!! Twee keer zo duur als in Marokko) en overnachten bij een Aire aan de tolweg in de buurt van het Franse St Jean de Luz, 15 kilometer over de grens.

Vrijdag 14 maart.

Vandaag rijden we 676 kilometer, tot Alencon.
Het weer is redelijk.
Beneden Bordeaux blijft het een tijd mistig, daarna breekt de zon door.

Bij Bordeaux nemen we de N 10 naar Poitiers. We hopen dat we door het deels mijden van de nogal drukke en dure tolroutes we de vele gestresste vrachtwagens kwijtraken.
Nee dus! Want deze route is ook populair bij de truckers.
Ook hier zijn veel inhaalverboden voor vrachtwagens. Daardoor word je a.h.w. verplicht om sneller te rijden dan je eigenlijk wilt, minimaal 90 of 100.
Als ze, naar hun zin, te lang achter je moeten hangen omdat je niet exact hun snelheid aanhoudt, slaat de vlam in de pan. Dan komen er lichtsignalen en willen ze je soms van de weg rijden.
Volgende keer toch maar weer liever in het weekend door (vooral) Frankrijk rijden!
We overnachten op een Aire in de buurt van Alencon.

Zaterdag 15 maart.

675 Kilometer.
Het piepie is weer terug, gelukkig niet constant. Van lekkage valt nauwelijks iets te bespeuren. Voor de zekerheid vul ik wat koelvloeistof bij.
De weg is heerlijk rustig. Het is zaterdag, dat helpt!
Nog even een keer tanken en de LPG-fles afvullen.

We komen door Rouen en Abbeville en gaan via de D 525 naar Doullens en de N 25 naar Arras.
Komen door nogal wat plaatsjes, maar kunnen redelijk doorrijden.
Vervolgens via de A1 naar Lille.
We komen bij Lille per abuis op de weg naar Brussel, maar rijden nu maar via Antwerpen naar Breda.
Vervolgens via de Maasroute (Waalwijk) naar Den Bosch.

We zijn thuis.
Marokko, tot ziens!