Naar Tanger door het Rif

Zondag 9 maart

Na een paar dagen te hebben gerelaxt op camping Diamant Vert in Fes besluiten we om vandaag in twee dagen naar Tanger te gaan.
Diamant Vert is een camping om terug te komen.
Ruimte in overvloed, leuke plekjes voor het uitkiezen.
En wat je niet al teveel ziet op doorsnee campings in Marokko: men investeert in vernieuwingen en verbeteringen.

We houden de bewaker op ons netvlies, die samen met een gans over de camping loopt.
Als de bewaker ergens stopt, stopt ook de gans. Hij (of zij) loopt natuurlijk ook keurig in de " ganzenpas", met die platte voeten over de harde grond, klats, klats, klats. Komisch om te zien.
Als de gans een moment alleen is en Carla en ik passeren, maak ik een geluidje om hem mee te lokken. Dat lijkt te lukken. Niks voor Carla, of ik dat uit mijn hoofd wil laten!

Nog even gebabbeld met Nederlanders (Alie en Theo uit Hengelo), die een vergelijkbare reis als wij hebben gemaakt.
Ze hebben nogal wat brokken aan hun camper: achterbumper op diverse plaatsen kapot vanwege aanrijdingen, fietsenrek door de ophanging gezakt, deuken in de beplating, omvormer/lader kapot.
Ook hebben ze met stenengooiende kinderen te maken gehad. Ik weet dat dit voorkomt, maar het is volstrekt uniek.
Het schijnt ook verband te hebben gehad met het verstrekken van snoepjes, daarvoor stoppen of langzaam doorrijden. Ons advies: niet stoppen of iets geven aan vragende kinderen.
Als de een wat krijgt, kan de ander chagrijnig of jaloers worden. Dit hebben we vorig jaar ervaren toen we balpennen uitdeelden. Eens maar nooit weer!

Ik heb de indruk dat ze behoorlijk stevig hebben doorgereden, want 90 tot 100 is voor de meeste wegen in Marokko absoluut te snel.
Ook uitgebreid gesproken met een jong stel, Jan-Piet en Valerie, die met een 4-wheel-drive met een tent op hun dak door Marokko willen reizen. Ze staan aan het begin van een 7-weekse reis en hebben hun banen tijdelijk opgezegd! We hadden een paar tips voor ze.

En we zullen de mandarijnbomen, met iets te zure mandarijnen, missen.
Bij Carla dreigt zelfs enige weemoed de kop op te steken. Ze ziet er eigenlijk een beetje tegenop om naar huis te gaan. Marokko straalt zoveel rust uit en de prachtige natuur, vooral die in het zuiden, ontdoet je van stress en stelt je op het gemak.

We laten ons nog informeren over de beste route en de campings die we tegenkomen en kiezen bewust voor de binnenweg naar Tanger.

Maandag 10 maart.

Fes-Ouezzane (140 kilometer)
We nemen afscheid van onze Duitse vrienden Marianne en Paul en van Theo en Alie.
De jonkies liggen nog te ronken.

De weg naar Ouezzane wordt slecht aangegeven, waardoor we nog even uit koers raken als bovendien een weg volledig is afgesloten. Kost ons een kilometer of 10.
We ontdekken weer eens dat niet elke Marokkaan Frans spreekt! Wat wil je, 50% analfabeet.

Uiteindelijk komen we op de N4 en de N 13 naar Ouezzane.
De route is weer zoals we dat gewend zijn: verrassend anders, oh zo mooi.
Bergen, heuvels, veel groen deze keer. Sinaasappelbomen, olijfbomen, vijgbomen. Dit deel van het land is behoorlijk gecultiveerd, met veel landbouw, boompjes in het gelid.
Weer prachtige uitzichten, stromende riviertjes en meertjes, deze keer niet drooggevallen.
We zien een dorpje met witte huisjes hoog in de heuvels. De minaret is extra wit en steekt er hoog boven uit.
Het wegdek is op deze route behoorlijk wisselvallig; in het begin redelijk met glad asfalt en later split, maar later worden de randen brokkeliger en verzakt het rechter deel van onze weghelft. Oppassen geblazen!

Enkele kilometers voor Ouezzane vinden we de aanbevolen camping Motel Rif (een halve hectare bij een motel) aan de N 13.
We staan er voorlopig met een Frans echtpaar, later komen er nog twee Duitse campers bij.
Een graad of 20, prima uitzicht over de bergen en moestuinen rond het motel.
De camping heeft een prima toilet met zelfs een bidet, een ruime douche met heerlijk warm water en wasbakken in een blokhut. Boven Marokkaans niveau.

Dinsdag 11 maart.

Via de N 13 en N 2 willen we via Tetouan, in het Rifgebergte, naar Tanger.
Het wordt eentonig: weer kijken we onze ogen uit! Maar de natuur is allesbehalve eentonig!
Wat een variatie: soms waan je je in de Alpen of de Pyreneeen, of in Midden-Italie, het wordt alsmaar groener.
Het doet ook welvarender aan.
Dit is dan het Rifgebergte, bekend van het kweken van drogerende middelen. Je krijgt zelfs tips van Marokkanen om je hier alleen tot de hoofdroutes te beperken.
Omdat we zo genieten komt onze snelheid nauwelijks boven de 60!
Wat heeft de mens toch met de natuur? We zijn onder de indruk en leveren commentaar aan elkaar over wat we zien. Groene wouden, grazige weiden, kleurige akkers. En daartussendoor allerlei bloemen.
We komen meerdere personenauto's tegen met een Nederlands nummerbord; we weten dat veel Nederlanders, met hun roots in Marokko, uit de streek van het Rifgebergte komen.

Tetouan ligt op een prachtige heuvel.
We gaan bij het bereiken van de stad linksaf over de N 2, in westelijke richting, naar Tanger.
De natuur vraagt even om minder aandacht, het verkeer daarentegen neemt behoorlijk toe.
Oei, we gaan al weer aan Europa denken: druk, druk, druk.

Omdat we nogal vroeg in Tanger zijn wagen we het er maar op om rechtstreeks naar de haven te rijden. In principe hadden we een nacht op de camping gepland. Wie weet hebben we een vlotte aansluiting voor de oversteek naar Tarifa.
Onderweg hebben we nog een tip gekregen om een volgende keer vanuit Algeciras naar Ceuta (Spaanse enclave in Marokko) over te steken.
Daarvoor in Spanje bij Algeciras afslag 12 pakken vanaf de snelweg, achter de Lidl langs. Een retourtje kost daar 100 euro in plaats van de 250 die wij hebben betaald. Onthouden, want we komen zeker terug in Marokko, inshalla (als God het wil).

De douane wil weten waar we vandaan komen. Als ik me laat ontvallen dat dit Tetouan is, terwijl het Ouezzane is, komt hij de camper in en begint overal te kloppen en te kijken.
Hij legt uit dat dit nodig is, omdat we vertellen uit het Rifgebergte te komen.
Als ik hem zeg dat we onze laatste stop in Ouezzane hebben gemaakt kijkt hij me nog eens doordringend aan en lijkt hij nauwelijks gerustgesteld.

Aan de overkant in Tarifa komen de Spanjaarden zelfs met een hasjhond op de proppen.
We knijpen hem lichtjes, want zowel Carla als ik hebben in de nacht in Ouezzane gestommel gehoord rondom onze camper. Ze zullen ons toch niet als onvrijwillig koerier hebben ingeschakeld?
Het blijkt mee te vallen. De hond loopt een keer om onze camper en komt niet eens naar binnen.
Gelukkig maar, want Carla is als de dood voor honden!

Het eerste wat we doen is nu onze navigatie installeren.
Blijk ik alleen Oostbloklanden te kunnen krijgen! Typisch VDO-Dayton. Hier moet iets fout zitten.
We kunnen echter alleen maar e-mailen naar die lui, nieuwe regeling. Met de hulp van onze zoon Vincent, die ze dan maar even mailt, laat men ons weten dat de licentie verlopen zou zijn. Kan niet kloppen.
Maar.... laat maar. Als ik thuis ben ga ik er nog even achteraan.
Jammer, dat wordt 2500 km kaartlezen. Niet Carla haar grootste hobby!

Nog even Europees boodschappen doen bij de Lidl en een paar straatjes verder een plekje zoeken voor de nacht, net als op de heenreis.

Vaarwel Marokko, hopelijk tot ziens, inshallah.