Vorige week 10 januari werden we onaangenaam verrast door een bericht uit India dat onze jongste zoon, op huwelijksreis met zijn vrouw in India, met een longontsteking was opgenomen in een ziekenhuis in India.
Een hele schok.
Onze eerste zorg was natuurlijk om het jonge stel zoveel mogelijk te helpen, zij het op afstand.
Ook hier valt op hoe nuttig de Alarmcentrale van de ANWB werkt, ook voor mensen die in den vreemde in dit soort moeilijkheden komen.
Er wordt contact onderhouden met betrokkene(n), het thuisfront en het ziekenhuis.
Onze zoon wordt morgenochtend uit het ziekenhuis ontslagen en wordt zondagmorgen om 07.00 uur op Schiphol verwacht.
Wij halen hem daar op met onze camper, die inmiddels is gerepareerd van de braakschade van Sicilië, een servicebeurt heeft gehad en voorzien is van extra sloten.
Het inpakken is begonnen!
Vandaag een aantal technische zaken getest, banden gecontroleerd en het watersysteem gereinigd na de, weliswaar korte, winterstop.
Morgen en overmorgen de rest.
Vooral niets belangrijks vergeten, vandaar dat we hiervoor een uitgebreide checklist hanteren.
We hebben, nadat we bij herhaling hebben geprobeerd informatie te krijgen over de boot van Sète (Zuid-Frankrijk) naar Tanger (Marokko), besloten om toch maar de veerboot van Tarifa (Zuid-Spanje) naar Tanger te nemen.
Het tarief van de overtocht vanuit Zuid-Frankrijk (36 uur) bedraagt bijna 1000 euro (retour), inlusief hut. Vinden we wat aan de hoge kant!
We halen onze zoon en zijn vrouw op met de camper, is ook makkelijk met die zware koffers.
Nadat we de kids hebben thuisgebracht en hebben kunnen vaststellen dat alles o.k. is (we gaan daar vooralsnog van uit!) zetten we via Antwerpen koers naar Frankrijk.
In Frankrijk nemen we een route waarmee we zoveel mogelijk tolwegen mijden. Bij Lille gaat de route naar Abbeville, dan Rouen, Le Mans, Bordeaux. Vanaf Bordeaux een deel tolweg naar Spanje. De binnendoorweg aldaar is ons te rommelig, zo weten we uit ervaring.
In Spanje willen we dan via San Sebastian naar Burgos.
Vanaf deze plaats twijfelen we nog tussen de route via Salamanca en Sevilla of via Madrid en Malaga.
Met de eerste route mijden we de nogal drukke kustweg Malaga-Algeciras.
Onderweg doen we bij voorkeur camperplaatsen aan, dus vrije overnachtingen en geen campings. Voor de eerste keer overnachten we in het noorden van Frankrijk.
Maar dat beslissen we natuurlijk allemaal onderweg.
Als het weer onverhoopt zou tegenvallen (in Frankrijk kan het weer in deze tijd van het jaar immers slecht zijn, terwijl Burgos dan volgens ons de ijskast van Spanje is!)
kiezen we voor tolwegen.
Volgens (goed?) gebruik hebben we nogal wat versparingen voor onderweg.
Ook zijn we goed voorzien van levensmiddelen voor een langere tijd.
Zoals kaas,vleeswaren en koffie(duurder in Marokko!). En natuurlijk wijn (moeilijk te krijgen, maar wèl goedkoper in Marokko) en bier ( veel duurder).
We zijn er klaar voor!
Waarom Marokko?
In 1992 gingen wij met de caravan in het gezelschap van een aantal andere echtparen, eveneens met caravans en enkele tenten, met een ANWB-reis naar Schotland.
Toen we dat aan vrienden en kennissen vertelden reageerden ze verrast: Schotland? Maar daar is het toch altijd slecht weer?
Maar het lot bleek ons gunstig gezind. Het weer was ronduit goed, het land prachtig!
En als je dat je vrienden vertelde, dan werd dat niet zomaar geloofd!
Toen wij in 2006 onze omgeving lieten weten dat wij deze keer naar Marokko zouden gaan, bleef het niet zelden stil bij onze gesprekspartners.
Marokko? Ieder dacht er kennelijk het zijne of hare van. En wat ze dan dachten werd niet altijd duidelijk. Maar soms ontsnapte hen de opmerking: Durven jullie dat wel?
Ik moet bekennen dat mijn vrouw Carla de grote animator is geweest voor onze keuze voor Marokko. Ze is nu eenmaal wat avontuurlijker dan ik.
Althans, voor mijn gevoel zou een trip door Marokko zeker iets hebben van een avontuur.
Afrikaans, Islamitisch, orientaals. En hou zouden de mensen zijn? Zou de cultuur niet erg ver van de onze staan?
Om het dan nog maar niet te hebben over opdringerige straatverkopers, mensen die gids willen zijn en, last but not least, stenengooiende kinderen als wij met onze camper in de buurt zouden komen. En de wegen zullen ook wel niet al te best zijn!
Als onderdeel van onze voorbereiding namen we contact op met een bevriend echtpaar, waarvan de man een Marokkaan is.
Zij hielpen ons om al een aantal fabeltjes over vakanties in Marokko uit de weg te ruimen
Onze reis in februari en maart 2007 toonde vervolgens aan dat het allemaal erg meeviel.
De mensen zijn vriendelijk, het land is ongelooflijk mooi en gevarieerd in schoonheid, de wegen zijn goed.
Soms word je onderweg alleen maar omringd door natuur, van de Atlantische Oceaankust met zijn hoge golven tot de groene en bloemrijke heuvels van het binnenland, van woestijnlandschap tot de prachtige bergen en dalen van Atlas en Rif.
Dat alles begeleid door vriendelijk zwaaiende mensen op ezeltjes.
Naast het natuurschoon de levendige drukte van steden als Agadir en Marrakech, de vele soeks en kasbahs. Met vaak uiterst vriendelijke prijzen. Maar afdingen hoort er natuurlijk bij!
En punt van aandacht was bovendien: wat zou er gebeuren als we onderweg technische problemen zouden krijgen met de camper?
De kans dat dit problemen zullen zijn die niet op enigerlei wijze zouden kunnen worden verholpen acht ik klein.
Marokko herbergt vele vaklieden, die bovendien goed zijn voorzien van improvisatietalent.
Onderdelen vinden kan soms een probleem zijn, maar als iets reparabel is kom je al gauw een stuk verder. Letterlijk en figuurlijk.
Als je dan een beetje Frans spreekt (Marokko was een Franse kolonie tot 1956), de tweede taal in Marokko en dat is vooralsnog zo gebleven, is dat uiterst plezierig.
Niet voor niets bestaat de overgrote meerderheid van de toeristen uit Fransen.
Het aantal Duitsers, Engelsen, Nederlanders en andere Europeanen steekt daar relatief schril bij af.
En dat is in heel veel landen, vooral in Europa, vaak anders.
De reis van 2007 hebben we helaas niet geheel kunnen voltooien.
Via de Atlantische kust zijn wij tot uiterlijk Tiznit gekomen; van daar zijn we onze reis iets gaan inkorten en ging de route onder meer langs Ouarzazate, via de Midden-Atlas en Marrakech terug naar Tanger. Daardoor misten we onder meer Zagora, Erfoud, Fes en Meknes.
We weten dus wat ons te doen staat.
Jammer is dat we eind januari/begin februari de kleurrijke groepen kampeerders (camperaars, motorrijders, 4x4 vrachtwagens) niet tegen zullen komen op de campings, terugkomend van de Parijs-Dakar-rally. Die werd immers vandaag afgeblazen.
Maar gelukkig blijft er nog heel veel over in dit zo prachtige land!
Toen we dat aan vrienden en kennissen vertelden reageerden ze verrast: Schotland? Maar daar is het toch altijd slecht weer?
Maar het lot bleek ons gunstig gezind. Het weer was ronduit goed, het land prachtig!
En als je dat je vrienden vertelde, dan werd dat niet zomaar geloofd!
Toen wij in 2006 onze omgeving lieten weten dat wij deze keer naar Marokko zouden gaan, bleef het niet zelden stil bij onze gesprekspartners.
Marokko? Ieder dacht er kennelijk het zijne of hare van. En wat ze dan dachten werd niet altijd duidelijk. Maar soms ontsnapte hen de opmerking: Durven jullie dat wel?
Ik moet bekennen dat mijn vrouw Carla de grote animator is geweest voor onze keuze voor Marokko. Ze is nu eenmaal wat avontuurlijker dan ik.
Althans, voor mijn gevoel zou een trip door Marokko zeker iets hebben van een avontuur.
Afrikaans, Islamitisch, orientaals. En hou zouden de mensen zijn? Zou de cultuur niet erg ver van de onze staan?
Om het dan nog maar niet te hebben over opdringerige straatverkopers, mensen die gids willen zijn en, last but not least, stenengooiende kinderen als wij met onze camper in de buurt zouden komen. En de wegen zullen ook wel niet al te best zijn!
Als onderdeel van onze voorbereiding namen we contact op met een bevriend echtpaar, waarvan de man een Marokkaan is.
Zij hielpen ons om al een aantal fabeltjes over vakanties in Marokko uit de weg te ruimen
Onze reis in februari en maart 2007 toonde vervolgens aan dat het allemaal erg meeviel.
De mensen zijn vriendelijk, het land is ongelooflijk mooi en gevarieerd in schoonheid, de wegen zijn goed.
Soms word je onderweg alleen maar omringd door natuur, van de Atlantische Oceaankust met zijn hoge golven tot de groene en bloemrijke heuvels van het binnenland, van woestijnlandschap tot de prachtige bergen en dalen van Atlas en Rif.
Dat alles begeleid door vriendelijk zwaaiende mensen op ezeltjes.
Naast het natuurschoon de levendige drukte van steden als Agadir en Marrakech, de vele soeks en kasbahs. Met vaak uiterst vriendelijke prijzen. Maar afdingen hoort er natuurlijk bij!
En punt van aandacht was bovendien: wat zou er gebeuren als we onderweg technische problemen zouden krijgen met de camper?
De kans dat dit problemen zullen zijn die niet op enigerlei wijze zouden kunnen worden verholpen acht ik klein.
Marokko herbergt vele vaklieden, die bovendien goed zijn voorzien van improvisatietalent.
Onderdelen vinden kan soms een probleem zijn, maar als iets reparabel is kom je al gauw een stuk verder. Letterlijk en figuurlijk.
Als je dan een beetje Frans spreekt (Marokko was een Franse kolonie tot 1956), de tweede taal in Marokko en dat is vooralsnog zo gebleven, is dat uiterst plezierig.
Niet voor niets bestaat de overgrote meerderheid van de toeristen uit Fransen.
Het aantal Duitsers, Engelsen, Nederlanders en andere Europeanen steekt daar relatief schril bij af.
En dat is in heel veel landen, vooral in Europa, vaak anders.
De reis van 2007 hebben we helaas niet geheel kunnen voltooien.
Via de Atlantische kust zijn wij tot uiterlijk Tiznit gekomen; van daar zijn we onze reis iets gaan inkorten en ging de route onder meer langs Ouarzazate, via de Midden-Atlas en Marrakech terug naar Tanger. Daardoor misten we onder meer Zagora, Erfoud, Fes en Meknes.
We weten dus wat ons te doen staat.
Jammer is dat we eind januari/begin februari de kleurrijke groepen kampeerders (camperaars, motorrijders, 4x4 vrachtwagens) niet tegen zullen komen op de campings, terugkomend van de Parijs-Dakar-rally. Die werd immers vandaag afgeblazen.
Maar gelukkig blijft er nog heel veel over in dit zo prachtige land!
Voorbereiding
We hebben ons voorgenomen om na medio januari 2008 met onze camper af te reizen naar Marokko.
De reis van vorig jaar door Marokko, dat we bereikten via Portugal en de overtocht van Tarifa (Spanje) naar Tanger, is ons zo uitstekend bevallen dat we het in de komende winter graag nog eens over willen doen.
Vorig jaar hebben we onze reis halverwege moeten versnellen vanwege problemen in de privé-sfeer.
Daardoor hebben we dat land slechts ten dele kunnen bekijken. Jammer, maar...... de volgende mogelijkheid dient zich aan!
Inmiddels is de situatie enigermate stabiel, zijn de familieperikelen wat geluwd en durven we het aan om weer een nieuwe reis voor te bereiden.
En laat Marokko ons nu zo goed zijn bevallen, dat we de reis nu eens dunnetjes willen overdoen!
En dat dunnetjes moet je zodanig opvatten dat we een reis hopen te maken van zo'n 4000 kilometer, alleen al in Marokko.
We zijn van plan om in het Zuidfranse Sète op de ferry naar Tanger te stappen. De bootreis omvat zo'n 36 uur. Dit is ons aanbevolen door caravan-reizigers die we vorig jaar in Marokko zijn tegen gekomen in de omgeving van Essaouira, een prachtig plaatsje aan de Atlantische kust.
Hopelijk zal de aankomst in Tanger (begin dit jaar, net na een storm op zee) minder chaotisch zijn dan destijds. Wat een gedrang tussen de rijen auto's. 8 Rijen, 4 douanepoorten. Gelukkig zijn we zonder (letterlijk!) noemenswaardige kleerscheuren en schade door de douane gekomen!
Vanuit Tanger volgen we de kust van de Atlantische Oceaan tot aan Sidi Ifni, het zuidelijkste punt aan de kust waar we zullen arriveren. In januari/februari heersen in de regio Agadir en daar immers het meest comfortabele klimaat. Met temperaturen tussen 20 en 25 graden!
In de klimatologisch betere delen van Spanje (Costa Blanca en zuidelijker) en Portugal (Algarve)reiken de temperaturen dan doorgaans niet verder dan rond de 15 graden
Eind februari willen we dan door het zuidelijke deel van Marokko, als daar inmiddels de temperatuur wat is gestegen. We willen de Hoge Atlas mijden, want daar heb je dan zelfs nog kans op sneeuw en liggen de temperaturen aanmerkelijk lager dan aan de kust.
We gaan dan onder meer van Sidi Ifni via Tafraoute naar Tata en vervolgens naar Zagora en Erfoud.
We komen dan langs de Sahara, enorme zandduinen en zand en stenen in allerlei kleuren en formaties.
In maart komen we dan via het binnenland (Midelt, Guercif, Fes, Meknes) weer terug naar Tanger.
Een precieze vertrekdatum hebben we nog niet. Dat is afhankelijk van of we onze camper op tijd klaar kunnen hebben.
De reden: onze recentelijke reis door Italië naar Sicilië heeft inbraakschade opgeleverd en de lader van onze omvormer (230V-12V) is defect geraakt.
Een (kunststof)ruit is besteld en de omvormer is opgestuurd. Beide moeten uit Duitsland komen.
Daar staan 5 weken voor, maar die zijn inmiddels overschreden. Zal mede komen door de kerstdagen die er ook nog tussen zitten.
We wachten nog maar even af!! Maar..... we trappelen van ongeduld!
De reis van vorig jaar door Marokko, dat we bereikten via Portugal en de overtocht van Tarifa (Spanje) naar Tanger, is ons zo uitstekend bevallen dat we het in de komende winter graag nog eens over willen doen.
Vorig jaar hebben we onze reis halverwege moeten versnellen vanwege problemen in de privé-sfeer.
Daardoor hebben we dat land slechts ten dele kunnen bekijken. Jammer, maar...... de volgende mogelijkheid dient zich aan!
Inmiddels is de situatie enigermate stabiel, zijn de familieperikelen wat geluwd en durven we het aan om weer een nieuwe reis voor te bereiden.
En laat Marokko ons nu zo goed zijn bevallen, dat we de reis nu eens dunnetjes willen overdoen!
En dat dunnetjes moet je zodanig opvatten dat we een reis hopen te maken van zo'n 4000 kilometer, alleen al in Marokko.
We zijn van plan om in het Zuidfranse Sète op de ferry naar Tanger te stappen. De bootreis omvat zo'n 36 uur. Dit is ons aanbevolen door caravan-reizigers die we vorig jaar in Marokko zijn tegen gekomen in de omgeving van Essaouira, een prachtig plaatsje aan de Atlantische kust.
Hopelijk zal de aankomst in Tanger (begin dit jaar, net na een storm op zee) minder chaotisch zijn dan destijds. Wat een gedrang tussen de rijen auto's. 8 Rijen, 4 douanepoorten. Gelukkig zijn we zonder (letterlijk!) noemenswaardige kleerscheuren en schade door de douane gekomen!
Vanuit Tanger volgen we de kust van de Atlantische Oceaan tot aan Sidi Ifni, het zuidelijkste punt aan de kust waar we zullen arriveren. In januari/februari heersen in de regio Agadir en daar immers het meest comfortabele klimaat. Met temperaturen tussen 20 en 25 graden!
In de klimatologisch betere delen van Spanje (Costa Blanca en zuidelijker) en Portugal (Algarve)reiken de temperaturen dan doorgaans niet verder dan rond de 15 graden
Eind februari willen we dan door het zuidelijke deel van Marokko, als daar inmiddels de temperatuur wat is gestegen. We willen de Hoge Atlas mijden, want daar heb je dan zelfs nog kans op sneeuw en liggen de temperaturen aanmerkelijk lager dan aan de kust.
We gaan dan onder meer van Sidi Ifni via Tafraoute naar Tata en vervolgens naar Zagora en Erfoud.
We komen dan langs de Sahara, enorme zandduinen en zand en stenen in allerlei kleuren en formaties.
In maart komen we dan via het binnenland (Midelt, Guercif, Fes, Meknes) weer terug naar Tanger.
Een precieze vertrekdatum hebben we nog niet. Dat is afhankelijk van of we onze camper op tijd klaar kunnen hebben.
De reden: onze recentelijke reis door Italië naar Sicilië heeft inbraakschade opgeleverd en de lader van onze omvormer (230V-12V) is defect geraakt.
Een (kunststof)ruit is besteld en de omvormer is opgestuurd. Beide moeten uit Duitsland komen.
Daar staan 5 weken voor, maar die zijn inmiddels overschreden. Zal mede komen door de kerstdagen die er ook nog tussen zitten.
We wachten nog maar even af!! Maar..... we trappelen van ongeduld!
Abonneren op:
Posts (Atom)
