We zijn er!

Maandagmorgen nog even langs de camperdealer gegaan in Tilburg en vervolgens in 5 dagen naar het havanplaatsje Tarifa gereden in Zuid Spanje.

De reis is uitermate voorspoedig verlopen, tot zover.
We zijn echt naar het mooie weer toegereden. In Frankrijk, maar ook in Spanje, kan het immers best wel aardig spoken!
In Frankrijk overnacht op een parkeerplaats in de buurt van Rouen en de tweede nacht bij Bayonne.
Met alle respect voor familieleden die nog altijd in het wegtransport zitten, maar het aantal vrachtwagens op de route overtreft soms het aantal personenauto's!
En maar zelden rijdt men het toegestane maximum! Ver erboven dus!
Achter Bordeaux, met veel trajecten waar men niet eens mag passeren, wordt het zelfs duelleren met vrachtauto's! Een drukte ons zelfs van de weg, terwijl wij werkelijk niets verkeerds hadden gedaan! Behalve dan dat we niet precies honderd reden, waar hij dat wellicht gewend is!
Overnachten op de zgn. aires is erg goed te doen. De toiletten zijn niet alleen aanwezig maar worden ook onderhouden.
Volop licht, ook wel prettig als je de nacht zo veilig mogelijk wilt doorbrengen.

We hebben vrij vaak gebruik gemaakt van tolwegen, in zowel Frankrijk als Spanje.
De tijd die je er soms mee wint weegt op tegen de kosten van de tol.

De Spaanse wegen zijn zeker zo goed als de Franse. Die lijken soms alleen maar smaller te worden, terwijl op de nationals de chicanes steeds krapper worden en het aantal rotondes drastisch toeneemt.
Wij reden via Burgos, Madrid en Malaga naar Tarifa. Precies 2350 kilometer.
In Tarifa, waar we om 15.00 uur arriveerden na nog even een bezoek aan de Lidl, begon de wind stevig aan te trekken. We hadden om 17.00 uur meegekund met de boot, maar besloten pas de volgende morgen om 09.00 uur mee te gaan.
Vorig jaar kwamen we immers erg laat in de avond aan in Tanger en dat was ons niet al te goed bevallen.
Daar rijden in het donker en dan steeds die pardoes in het donker overstekende Marokkanen vergt veel van je aandacht. Al doende leert men, toch?
We besloten te overnachten op het terrein van de Lidl. Daar troffen we een Duitser met een kleine camper. Hij had aan zijn voorruit een ketting van sinaasappelen hangen!
Omdat het veel te hard waaide zijn we verder een buitenwijk ingegaan en vonden daar een beschut plekje met een zee van lantaarnlicht.
We wilden op onze TV nog even het laatste nieuws zien om 20.00 uur, maar kregen alleen nog maar een paar RTL zenders. De andere Nederlandse zenders zijn namelijk veel zwakker.
Ik weet dat ik mijn LNB, de "zoeker" voor mijn satellietschotel, nog 30 graden moet corrigeren.
Dat moet ik dan maar even in Marokko doen, op de eerste camping daar.
Eerst maar eens even lekker gaan slapen!

Bij de boot bleek het de volgende ochtend niet al te druk.
Tot onze verbazing waren wij zelfs de enige camper.
En verder alleen maar Marokkanen met Franse en Spaanse kentekens.

De wind was nog steeds behoorlijk fors. dus de veerboot schommelde nogal. Maar die dingen schijnen te zijn uitgerust met stabilisatoren, dus Carla, het meest gevoelig voor zeeziekte van ons beiden, kon de misselijkheid wel bedwingen.
Aan boord maar vast wat papierwerk laten doen door een man achter een loket. Een norse blik en een stuk of wat stempels en het passeren van de grens zou al weer eenvoudiger zijn.

Bij aankomst in Tanger begonnen sommige Marokkanen aan boord van de boot al weer wat voor te dringen.
Ze zijn niet voor niets wereldkampioen voordringen!
Op de boot beginnen ze al te manoeuvreren in welk rijtje ze het beste kunnen gaan staan.
Je moet dan al beginnen met opletten, want voordat je het weet heb je blikschade aan je voertuig. Ieder gaatje dat ze zien proberen ze doorheen te glippen!

Het gedoe bij de douane was aanzienlijk rustiger dan vorig jaar. Allereerst vanwege het geringe aanbod aan passanten.
Daar liepen weer de bekende Ecrivains Public. Die vullen wat documenten voor je in en vragen daar dan wat voor. Puur om hun brood te verdienen, maar je bent tot niets verplicht.
Je kunt ze negeren, ondanks de uiterst autoritaire wijze waarop ze je aanklampen.
Maar de consequentie is dan dat je sommige zaken zelf moet nalopen.
Ga er van uit dat het je 5 euro kost: ze zijn natuurlijk niet zo gek op muntgeld!

Heerlijk weer in Tanger. Geëscorteerd door een tweetal Franse campers reden we Tanger uit en langs de kustweg naar Asilah, ongeveer 50 kilometer.
Prachtig, die golven van de Atlantische oceaan en een variatie aan groen aan de andere kant.

De beide campings in Asilah blijken nu inderdaad te zijn opgekocht.
Parkeren en overnachten aan de haven blijkt nu officieel mogelijk. Voor 20 dirham oftewel 2 euro is er ook nog bewaking.
Wij kozen daar niet voor, omdat we Asilah al vrij goed kennen en reden, deels via de tolweg, door naar Moulay Bousselham.
Nog even met een gammel van de camping geleend laddertje het op het dak van de camper geklommen en de LNB van onze schotel gecorrigeerd. Dan kunnen de zenders vanuit Nederland, TV en radio, weer ontvangen worden.
Daar staan we op camping Flamants Loisirs. Lekker rustig, met alleen nog een Frans echtpaar.

Ook even op een andere camping geweest, dichter bij het plaatsje. Veel meer campers en caravans dan bij ons. Maar oh, oh, wat een slecht sanitair.

Nu wandelen we wat langs het strand en gaan een stevig glas jus d'orange drinken. Voor een voorlogs prijsje.
Carla wil ook wat eten.

Misschien straks nog even naar het strand, want daar kunnen we vis kopen van de vissers die binnen gaan komen!