De Erg Chebbi van Merzouga

Zaterdag 1 maart

Tinerhir-Merzouga (210 kilometer)

Het water over de weg bij Tinerhir wordt wat hoger, maar we kunnen er nog simpel doorheen rijden.
De route blijkt nog droger dan we al hadden verwacht. Onderweg zien we toch kuddes, die kennelijk nog hier en daar hun voedsel vandaan kunnen toveren.
We rijden via de N 10 naar Tinejdad en nemen net na Tinejdad de binnenweg naar Erfoud.
Dit is blijkbaar een van de weinige plaatsen die niet is gebouwd in een oase, dus al even droog als de omgeving.
Via de N 13 rijden we naar Merzouga.
Enkele kilometers vóór Merzouga wil Carla stoppen bij een winkel Fossiles et Minéraux.
Ze snuffelt wat rond, koopt wat en komt met een berberdoek om haar hoofd naar buiten. Dus even snel op de foto!
Plots zie ik een klein plasje onder mijn auto. Het lijkt olie, maar de diverse oliepeilen zijn goed.
Het lijkt alsof het koelwater iets te laag staat!! Zou ik koelwaterlekkage hebben?

Bij de entreepoort van Merzouga worden we opgevangen door ene Hassan.
Die wil ons naar een camping brengen. Ik wil echter eerst een garage en daar helpt hij me bij.
De monteur blijkt echter onderweg en we spreken af dat hij ons opzoekt op de camping.

In de namiddag komt hij op de camping en meent dat ik een lekke radiateur heb.
Hij wil hem demonteren, maar dan kan het probleem gaan spelen dat de boordcomputer gaat sputteren als hij kabels loshaalt. En dan kun je helemaal komen te staan, zo weet ik!
Misschien is onze dealer bellen een optie, maar dat kan pas komende maandag!
De monteur wil er een soort poeder ingooien, waardoor een (klein) lek met hulp van warme koelvloeistof kan worden gerepareerd. Dat dan maar proberen.
Later komt hij terug, we laten de motor warm lopen en hij gooit het spul, zwarte poeder in een cilinder, er in.
Een Fransman protesteert nog vanwege de dieselstank, maar heeft zich alleen bij de monteur gemeld. Maar ook als hij zich bij mij had gemeld, dan had ik hem even geadviseerd de duinen in te gaan om te genieten van de schone lucht aldaar!
Later trof ik nog wat vloeistof aan op de grond, maar misschien is dat nadruppelen! Laten we er het beste er van hopen!

Zondag 2 maart

Een dag met hoogtepunten, op een psychologisch goed moment.

We gaan met een Toyota 4x4 rond de Erg Chebbi, een zandduinenrij vlak bij de grens met Algerije, begeleid door Hassan en een chauffeur. Die duinenrij is 30 kilometer lang en maximaal 10 kilometer breed.
Op sommige plaatsen 250 meter hoog!
Bij zonsopgang en zonsondergang, maar ook gedurende de dag, krijgen de duinen alle kleurschakeringen tussen lichtgeel en bordeauxrood. Prachtig!
De hoek met het zonlicht bepaalt de kleur. Je blijft kijken.
Het typische van Erg Chebbi zijn die donkerder kleuren dan bijvoorbeeld die van de lagere duinen bij Zagora en Mhamid. Die zijn lichter van kleur en minder gevarieerd.

We hebben onderweg twee meren gezien, waarvan een met rose flamingo's, een zestal uit Mali afkomstige mannen hebben voor ons muziek gemaakt en we zijn op bezoek geweest bij een Nomadengezin (zie foto's).
Intussen veel foto's gemaakt, een fossielenveld bezocht en ook nog wat gevonden.
Ook stopten we even bij een kobaltmijn en werden we vanuit de diepte luidkeels begroet zonder daarbij de mensen te zien.

Bij het Nomadengezin werden we onthaald, hoe kan het ook anders, met muntthee. Schertsend door de berbers "berber-whiskey"genoemd.
Brood dienden we te dopen in een vettige substantie.
Vader en moeder schatten we begin veertig. Drie kinderen, waarvan één, de moeder van de 3 1/2 jarige Hassan, thuis was. Dus toch al opa en oma.
Een leuk knulletje, die veel leek op onze kleinzoon Thomas. Dezelfde lach, dezelfde ondeugende oogjes! Doet ons denken aan thuis!

Wij zaten in een tent geweven van dromedarishaar. Het brood werd in een zelfgemaakt oventje in het zand gebakken.
Verder nog een ander bouwseltje, misschien het toilet?
Beide bouwsels opgetrokken uit takken, stroo en stukken zwerfplastic.
Intussen lopen kleine geitjes over het terrein, waarvan er een op mijn schoot heeft gezeten en zich het aaien heeft laten welgevallen.
Wanneer komt het moment dat zij hun bijdrage moeten leveren aan het versterken van de inwendige mens?
En dit alles middenin de volledige stilte van de woestijn!
Die bestaat overigens niet alleen uit zand, maar ook uit grote hoeveelheden vulcanisch gesteente!
We vertrekken, tot verdriet van de kleine Hassan die ons alsmaar liep uit te dagen, maar toch wel een beetje op afstand. Maar met prachtige ogen en een heel spontane en open lach.

We vonden het jammer dat de vrouw des huizes zich steeds afzijdig had gehouden en niet deel uitmaakte van het gezelschap. Maar de ene cultuur is nu eenmaal de andere niet!

Terug naar de camping, ongeveer 13.30 uur, wordt onze chauffeur wat baldadig en scheurt met zijn auto door stukken duin. Hoort kennelijk bij de act.
Nadat we ons nog even verbazen over de vele kleine kinderen die ons nota bene in de woestijn nog achterna lopen met kettinkjes, zelfgemaakte beesten en fossielen, gaan we de lunch gebruiken op de camping. We eten een berberpizza, een plat brood waarin men een soort omelet heeft verwerkt.

Om vier uur in de middag maken we dan een tocht met een dromedaris.
Achmed, onze begeleider, neemt de dromedaris van Carla aan de lijn; die van mij wordt er achteraan gebonden.
Tjonge, is dat wennen!
Mijn beest blijkt van het obstinate soort. Iedere keer als hij moet gaan opstaan of gaan zitten, tekent hij protest aan. En dat was te merken. Het kostte mij moeite om er op te blijven zitten.
We hadden al onze handen en energie nodig om goed te blijven zitten, want Achmed nam volstrekt niet de meest vlakke route.
Je kunt je vasthouden aan een soort van klein fietsstuurtje!
Soms denken we er af te kukelen, maar uiteindelijk hebben we het volbracht.

Mijn toch al gestoorde dromedaris schudt ineens enorm. Volgens Achmed om het zand af te schudden. Dus dit was, voor de verandering, normaal gedrag. Goeiendag!
Carla moppert wat op mij, omdat ik meer gevaar zie dan in haar ogen nodig is! Het zal wel!

Met Achmed hebben we nog een heel hoge duin beklommen om te wachten op de zonsondergang.
Ook dat kregen we voor elkaar! Ook Carla, ik ben trots op die meid.

's Avonds eten we in het restaurant nog een tajine met wortel, doperwten, aardappelen en kip, aangevuld met gemengde salade.
Alles in het arrangement voor die dag.
We lachen nog wat na over deze prachtige dag en keren voldaan terug naar de camper.

We hebben gepland om morgen naar het noorden te vertrekken, dus richting Tanger.
De eerste stop wordt waarschijnlijk Midelt, dat vrij hoog in de bergen ligt. De temperatuur komt daar, volgens het weerbericht van de Marokkaanse tv, morgen niet boven de 17 graden.
Nu maar hopen dat de auto geen verdere kuren gaat vertonen, want dat kan de reis natuurlijk beïnvloeden!
Hier is het intussen een graad of 24!