Van de woestijn naar de Hoge Atlas

Dinsdag 4 maart.

Vandaag gaan we eigenlijk op thuisreis. We zetten immers koers naar het noorden.
Bovendien zou blijken dat we al afscheid zouden nemen van het warmere weer.
Alhoewel we nog vele kilometers voor de boeg hebben geeft dat toch iets van een gevoel van afbouw. Maar nu moeten we de route maar zo invullen dat dit gevoel niet blijft.

Ik zit nu inmiddels al in een internetcafe in Fes, enkele kilometers op mijn vouwfietsje, en ben zo nu en dan weer in gevecht met het toetsenbord.
Zo kan ik de komma niet vinden, nu wel zoals je ziet. Hij blijkt onder de puntkomma te zitten.
Dat blijkt men hier min of meer logisch te vinden.

We nemen afscheid van onze camping Les Roches in Merzouga en het enthousiaste personeel. Ze zoeken graag contact en hebben veel plezier in hun werk.
De camping is driekwart hectare groot, heeft rond de 20 plaatsen.
Hurktoiletten, waar je aan gewend raakt, 2 douches die niet altijd volledig warm zijn, aan de voet van de duinen, daar nog een palmbosje en de camping is erg goed bereikbaar. Bovendien vlakbij het plaatsje met enkele eenvoudige winkeltjes.Voor andere campings moet je 2 tot 6 kilometer pistes afleggen, dus door de woestijn. Wat overigens best goed te doen is als je je snelheid aanpast en let op de gaten. Kortom, Merzouga is de moeite waard en vanwege Erg Chebbi een must.
Als de camping vol zou zijn of, gewoon als je er voor kiest, kun je ook naar Le Petit Prince, dat er pal naast ligt. Prima camping, zelfs nog een tikkeltje beter.

We rijden via Rissani en Er Rachidia naar Midelt. Afstand is 294 kilometer.
De weg is weer prima. Vanaf Er Rachidia, een zeer modern en aantrekkelijk ogende stad, krijgen we zelfs glad asfalt, best wel lekker en wat geruislozer zonder de splitlaag.
Als een plaats een bestuurlijk centrum is, zoals Er Rachidia, dan kun je zien dat het welvarender is.
Het is bovendien een militair centrum.

Achter Er Rachidia wordt het gebied bergachtiger en komen we in de vallei van de rivier Ziz.
Daar komen ze weer de prachtige uitzichtpunten en panorama's.
We genieten van de Barrage Hassan Adakhil, met het blauwgroene water van dit prachtige meer.

De palmbomen verliezen terrein, dus we komen in koeler gebied omdat we hoger komen.
Vanaf Rich krijgen we een andere begroeiing. Carla noemt de begroeiing op de bergen sproetig, met allemaal ronde struikjes en daartussen dat gele zand.
Enkele kilometers voor Midelt, dat op 1500 meter ligt, zien we besneeuwde bergtoppen; maar worden de bergen tegelijkertijd steeds groener.
We komen door Midelt, waar we doorheen rijden lijkt niet erg interessant.
We gaan dus maar niet naar de Camping Municipal aldaar, maar rijden 20 kilometer verder naar Camping Timnay, dat moet hoger worden aangeslagen.
We komen onder donkere wolken, lang niet gezien, maar verder dan een paar spetters op de voorruit komt het niet.
Op Timnay is het best fris; maar een graad of 17. Ach, wat heet fris. Maar omdat het zonnetje regelmatig wegkruipt achter de wolken en er bovendien een windje opsteekt kunnen we onze camper vaker van de binnenkant bewonderen. We zijn vooralsnog de enige camper.
Sinds lange tijd komen de fleecetruien weer tevoorschijn.

We staan nauwelijks een kwartier of er komt een begeleide groep Duitsers met een stuk of 10 campers.
Dus kunnen we tevreden zijn met ons plekkie, dat we in alle rust konden uitkiezen.
Nog even wat gebabbeld met enkele Duitsers, die pas enkele dagen in Marokko zijn. We konden ze dus, figuurlijk althans, wat opwarmen.
Timnay is een van de betere campings in Marokko. Normale toiletten, zeer ruime plaatsen, keurig restaurant met prima maaltijden.