Bezoek aan Fes

Donderdag 6 maart.

We gaan met de camper boodschappen doen bij de Marjane, 7 kilometer van de camping en ten westen van Fes, een soort Carrefour.
We rijden nog even lekker een kilometer of 10 verkeerd, zodat we de omgeving al vast hebben bekeken.
We malen er niet om, best gezellig en het weer is weer top.
Vannacht een graad of 4, maar overdag een heerlijke 23 graden.
We bellen de gids.
Hij komt ons ophalen bij de rotonde, een kwartier verwijderd van de camping.

Vrijdag 7 maart.

Een graad of 20.
Op de afgesproken tijd van 10.00 uur pikt onze gids, Abdelhakh, ons op voor een bezoekje aan Fes.
We gaan met een bus naar het centrum en rijden vervolgens met een Petit Taxi door de stad naar de medina.
Fes staat op de monumentenlijst van Unesco.

We zien de magistrale stadswallen, brengen een bezoek aan de leerlooierijen.
Je weet niet wat je ziet, alsof je een paar eeuwen terug gaat in de tijd.
Vanaf een hoog punt kijken we op al die kuipen, met links het feitelijke bewerken van het leer, zoals ontharen en looien. Rechts allerlei kleurbaden.
Men gebruikt het leer van schapen, geiten, koeien, kamelen.
Er schijnen zich 35 families mee bezig te houden, ook wat betreft de verkoop van kleding, tassen, riemen, etc.
Natuurlijk moeten wij weer van alles passen en probeert men ons tot kopen te bewegen.
Tevergeefs. We leggen uit dat we al genoeg hebben gekocht in Marokko.

Via de prachtige medina met op en neergaande nauwe straatjes en winkeltjes wordt ons een kijkje gegund in de gigantische Karaouinemoskee uit het jaar 859. Er kunnen 20.000 gelovigen in.
Op grond van een wet mogen er alleen moslims in, dus moeten we het doen met door diverse deuren naar binnen kijken en er omheen lopen.
Een buitenlands echtpaar zonder gids wil naar binnen, maar daar worden ze door roepende bewakers, bijna paniekerig, van weerhouden

Abdelhakh loodst ons vervolgens langs een textiel- en een kruidenwinkel. We stellen dit niet helemaal op prijs, omdat we steeds benadrukt hebben niets te willen kopen.
Vinden we eigenlijk wat vervelend; als ik merk dat Carla er nerveus van wordt zeg ik tegen Abdelhakh dat dit nu moet stoppen.
Hij legt nog eens uit dat we tot niets zijn verplicht, maar we zetten er nu definitief een punt achter.
Ik heb het gevoel dat hem dat wat tegenvalt. Dat is dan wederzijds, want we hebben het duidelijk gezegd.

We gebruiken de lunch in een, voor Marokkaanse begrippen, vrij chique restaurant.
Uiteraard op aanbeveling van Abdelhakh.
Op ons verzoek wordt ons de kaart aangereikt en constateren we dat een gemiddeld menu rond de 200 dirham ligt. Bovenmatig naar Marokkaanse begrippen.
We vragen ons af of onze vriend Abdelhakh ook gaat aanschuiven.
Het eten is ok, maar de rekening bewijst dat onze gids op onze kosten heeft meegegeten.
585 Dirham, dus bijna 60 euro.

Abdelhakh wijst ons de standplaats voor de taxis en neemt afscheid na de afgesproken 120 dirham te hebben getoucheerd.
Dit verloopt ietwat koeltjes, zeker ook van mijn kant.
Vooral Carla houdt hier gemengde gevoelens aan over. We hebben weer iets geleerd.

Met een Suzukibusje met daarin wat losse bankjes, eigenlijk bedekte kistjes, teruggereden naar de camping. Ik moest me overal aan vast houden, zonder echt houvast te hebben.
Toch een leuke dag, maar hebben we nu wel het belangrijkste gezien van de stad of waren we niet veel meer dan een economisch object?
Ach, we zijn weer in de bewoonde wereld; ook dit is Marokko.

Zaterdag 8 Maart.

We besluiten om Meknes over te slaan; vooral Carla wil even geen stadsbezoeken.
We blijven nog even op Diamant Vert en gaan komende maandag via een binnenweg, deels door het Rifgebergte, naar Tanger.
Na dan nog één of twee overnachtingen nemen we uiterlijk woensdag de boot naar Tarifa, Spanje.
Zoals het er nu naar uitziet zijn we waarschijnlijk vóór Pasen thuis.
Maar..... we zien wel.